Μπες και Δες

Δεν είναι πάντα στη ζωή μας απαραίτητα τα χρήματα, μπορούμε να προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας και με λίγη καλή θέληση. Χρήματα μπορεί να μην υπάρχουν, όμως πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι που θα χαρίσουν λίγα χαμόγελα… Μάθε για την ομάδα μας … Βοήθησε και εσύ ……

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Η ανθρωπιά δε χάθηκε


Σέ πάρα πολλές συζητήσεις,  κούγεται  κατά κόρον τι νθρωπιά σήμερα χει χαθε. Πο ναι καιρός πού νας πολόγιζε τόν λλο! Πο ναι καιρός πού καθένας νδιαφερόταν γιά τόν δύνατο, τόν νήμπορο, τό γέρο, τό φτωχό, τόν ρρωστο Σήμερα πμε «κατά διαόλου». νας ξανοίγει νά κλέψει τόν λλο, νά το βγάλει τό μάτι, νά περάσει ατός καλά καί ο λλοι ς πνε νά πνιγονε. ιαφων  μέ σους κουβεντιάζουν μέ ατόν τόν τρόπο. Παραδέχομαι τι πάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα κακς συμπεριφορς πού δίδουν στόν καθένα τό δικαίωμα νά εναι παισιόδοξος γιά τήν πορεία τς κοινωνίας. Ατό μως συνέβαινε καί παλιά, στήν δια περίπου κλίμακα πού συμβαίνει σήμερα καί θά συνεχίσει νά συμβαίνει καί στό μέλλον. διαφορά σήμερα εναι τι δυνατότητα πληροφόρησης εναι πάρα πολύ μεγάλη καί γρήγορη. Παλιά ξέραμε τά κακά το χωριο μας, ντε καί τς πόλης πότε, πότε καί τίποτα παραπέρα.
Σήμερα μως άν συμβε να κακό στήν κρη το κόσμου, σέ λάχιστη ρα τό ξέρουμε καί στό πιό μικρό  χωριό.    δυνατότητα  ατή  παραπλαν, γιατί πιδρ στή σκέψη μας σάν θροισμα καί δημιουργε λάθος ντίληψη γιατί κόσμος εναι πολύ μεγάλος.
Εμαι ασιόδοξος.  πάρχουν  δίπλα μας πάρα πολλοί νθρωποι, προικισμένοι μέ εαισθησίες καί νθρωπιά. νθρωποι πού καθημερινά βάνουν στόχους πέρα πό τά προσωπικά τους, γιά τούς συνανθρώπους καί τούς στόχους ατούς τούς κάνουν πράξη. Τό πιό μορφο δέ εναι τι ατές τίς πράξεις δέν τίς βάζουν στό ραδιόφωνο στήν τηλεόραση καί οτε τίς διηγονται στά καφενεα.

∆έν πιδιώκουν τήν ναγνώριση. Τό καλό τό κάνουν χωρίς σκέψη,  πλά πως ναπνέουν.  Πολλές φορές παγορεύουν καί στόν εεργετούμενο νά τό πε σέ τρίτους. Τόσο μεγαλεο! Θά ναφερθ  σέ δύο περιστατικά νθρωπις πό τά πάρα πολλά πού χω συναντήσει.  Τό να παλιότερο καί τό λλο πιό φρέσκο, σημερινό. Στό μαγαζί μου ρθε μία μέρα νας καλοστεκούμενος κοντακινός  ξηντάρης. Φρεσκοξυρισμένος, καθαρός, καλοντυμένος.  Ζήτησε νά μέ γνωρίσει.  Παράγγειλα καφέ  καί  πιάσαμε τήν κουβέντα.

-Εμαι, μο λέει, πό τή Μίλατο καί λέγομαι Μανόλης  Συ….ς, θέλω νά ρθεις κειά (=κε)  πέρα νά μο βάλεις μία πομόνα σέ μία γεώτρηση πού χω νοίξει.

-Μά δέν εναι λίγο μακριά καί γιά σένα καί γιά μένα;

-Μακριά ξεμακριά δέ μέ γνοιάζει, γώ γιά σένα χω καλές συστάσεις. Γέλασε καί μέ κοίταξε μέ τό γκάρδιο φοπλιστικό του χαμόγελο. Πγα. Τέσσερις μέρες μπαινόβγαινα γιά νά τελειώσει δουλειά τς τοποθέτησης πομόνας καί μηχανς. να πόγευμα πίναμε καφέ καθισμένοι στόν σκιανό μις λις καί ρθε κουβέντα γιά τά παιδικά του χρόνια.

-Κύριε Μανώλη, δοξάζω τό Θεό γιατί ν καί ζησα τήν ρφάνια πό πολύ μικιός (=μικρός), δέν πείνασα ποτέ, κόμη καί τήν κατοχή πού πολλές οκογένειες  παέ (=δ)  στόν τόπο μας πει- νάσανε. γώ  ν  καί  μουνα  κοπέλι  (=παιδί) μαζί μέ τήν δερφή μου καί ρφανά δέν πεινά- σαμε. γεννήθηκα τό 1930 καί δερφή μου το 1932. Πριχο (=πρίν) νά κηρυχθε  πόλεμος το 1940  πόθανε   πατέρας μου.  Πεντέξι μνες μετά τήν κήρυξη το πολέμου πόθανε κι  μάνα  μου  καί  πομείναμε  πεντάρφανα.  Μς πρε  παππος μου ρος-  καί ζούσαμε μαζί του μά στό τέλος το 1941 πόθανε κι κενος. Με καλέσανε ο μπαρμπάδες μου καί μοιράσανε την περιουσία  το  παππο μου  πού  τανε  μπορευόμενος. Στήν πάρτη μας (=τό μερίδιό μας) πέσανε κάποια γραμμάτια νός χρεοφειλέτη.  Καλά λεφτά. Μά λα σου πού μέ τή νέα χρονιά χαλάσανε τά λεφτά λόγ τς κατοχς καί δέν κάνανε πράμα (τίποτα)  τά κατομμύρια.  ρθε καί  με βρκε  χρεοφειλέτης  πού εχα τά γραμμάτια του καί μο λέει:

- Μανωλιό  παιδί μου γιά τά λεφτά  πού σο χρωστ, μπορ νά σέ ξεπληρώσω μέ λίγα αγά ντε τό πολύ, πολύ νά σο δώσω μίαν ρνιθα νά κάνω καί τό χουβαρντά. γώ μως σκέφτο- μαι λλις. Τά λεφτά πού μο δάνεισε παππος σου, μέ βγάλανε πό δύσκολη θέση. ∆έν θέλω λοι- πόν νά κμεταλλευτ  τήν περίσταση. κου ντα δά  κάμομε.  Κάθε χρόνο  δά  νά  ρχομαι  μέ  το «ζευγάρι» πού χω νά σο κάνω να ζευγαρικό (=ργωμα) τό χειμώνα, νά σπέρνεις μιαολιά (=λίγο)  σταροκρίθαρο καί  τό  καλοκαίρι  λλη μιά μέρα νά σο λωνεύγω. σύ μέ τήν δερφή σου σιγά-σιγά δά τό θερίζετε καί θά μαζώνετε  καί τσ λιές σας. τσά δά νά χετε στό σπίτι σας ψωμί καί λάδι. τουτανά  τά μεροκάματα δά σο τά κάνω γιά τόκους στά λεφτά πού σο χρωστ καί τινα (=ταν) περάσει τουτοσάς (=τοτος)   κακός καιρός καί πιστεύγω μέ τή βοήθεια το Θεο νά περάσει γλήγορα (=γρήγορα) καί σάσουνε (=φτιάξουν) τά πράματα δά σο δώσω καί τά λεφτά πού σο χρωστ.

-Μέ τουτονά (=τοτο) τό ζευγαρικό καί τ λωνικό περάσαμε τήν κατοχή γώ κι δερφή μου χωρίς νά μς λλείψει τό ψωμί. Πλημμυρισμένος  πό συγκίνηση  κουγα τήν στορία. 

Τήν χω διηγηθε  πάρα πολλές φορές καί πάντα συγκινομαι  πως καί σήμερα πού τήν γράφω.

Τήν Κυριακή τό βράδυ, δέχτηκα να τηλεφώνημα πό τό Μανώληφίλο καί παλιό συνά- δελφο.

- Αριο θά πάω στό Λασίθι, μο επε. Θά πάω πό τόν γιο  Νικόλαο μέσ Ποτάμων καί θά πιστρέψω  πό  τό  Καθαρό τς  Κριτσς  μέσ Μαλλν.  Θέλεις νά μο κάνεις παρέα; 

Ο δυό μας θά πμε.

∆έχτηκα χωρίς κανέναν νδοιασμό.

Τή ευτέρα  δέκα παρά τέταρτο ταν ξω πό το σπίτι  μέ  τό  τέσσερα  πί  τέσσερα  φορτωμένο κατά ψόφου (=ως τό τέρμα) μέ ξύλα.

-ντάνε (=τί εναι) τά ξύλα; Γιά πούλημα πνε;

-Θά σο π στό δρόμο, μο επε. Φύγαμε. Φτάσαμε στόν γιο Νικόλαο καί ατός παρά τίς ντιρρήσεις  μου γιά τό δρόμο στριψε πό τό δρόμο τς Κριτσς, περάσαμε τά Λακώνια καί τούς Μέσα καί ξω Ποτάμους καί να σωρό λλα χωριουδάκια. Εχε δίκιο.  διαδρομή ταν κπληκτική. Καταπράσινη φύση καί έρας γεμάτος μοσχοβολιά πό τά διάφορα λουλούδια, νάλογα μέ τό ψόμετρο πού βρισκόμαστε. Πανδαισία ασθήσεων. Περίπου σέ δυό ρες εμαστε στό Λασίθι, στό χωριό Καμινάκι.

-Τά ξύλα, μο λέει φίλος μου, εναι γιά να γεροντάκι. Ζε μοναχός. Τόν χω γνωρίσει δ καί κάμποσα χρόνια καί κάθε χρόνο το φέρνω να ατοκίνητο  ξύλα γιά νά ξεχειμωνιάσει. Βαρύς χειμώνας στό ροπέδιο καί τά ξύλα εναι χρυσάφι καί λιγόβριστα. Εναι καί γέρος! Καταλαβαίνεις δά (=τώρα) ;

μεινα μίλητος καί σκεφτικόςΞεφορτώσαμε τά ξύλα στήν αλή το γεροντάκου. κενος  λειπε, δέν τόν γνώρισα. ταν στά χωράφια.  Φύγαμε μέσως.    φίλος  μου  δέν δειξε νά στεναχωριέται πού δέν τόν βρήκαμε στό σπίτι. Το φησε κάποιες τσάντες στό καφενεο το χωριο καί ξεκινήσαμε γιά τήν πιστροφή. χω τήν ντύπωση πώς φίλος μου ταν εχα- ριστημένος πού δέν τόν βρήκαμε τό γέρο καί «γλίτωσε» τίς εχαριστίες

πιστροφή μας γινε πό λλο δρόμο. νεβήκαμε τά βουνά το ροπεδίου πό να πολύ δύσκολο μολογουμένως δρόμο καί φθάσαμε στό Καθαρό της  Κριτσς  καί  στή  συνέχεια  μέσ Μαλλν πιστρέψαμε στήν εράπετρα.

δύσκολος  καί πικίνδυνος  δρόμος  δέ μς μπόδισε νά θαυμάσομε πίθανα τοπία, πέροχες νεδιάδες καί θαυμάσιους πρίνους. Ατή τήν ποχή ο πρίνοι εναι στίς μορφιές τους καί που ξε- χωρίσει νας πρίνος πάρχει καί να σπίτι να μητάτο, δημιουργώντας μία εκόνα πίστευτης μορφις  καί γαλήνης. ταν μία μέρα γεμάτη μέ φυσικές καί συναισθηματικές μορφιές. Τά σχό- λια τν στοριν, δικά σας… 

Τέτοια γεγονότα πού πλημμυρίζουν  πό νθρωπιά  εμαι  βέβαιος  τι  καθένας χει βιώσει   κούσει. χω τήν ντύπωση τι ν καί ο εεργέτες ποφεύγουν καί δέν πιδιώκουν τή δημοσιότητα, ο  εεργετούμενοι χουν θική ποχρέωση ν χι πώνυμα, τουλάχιστον νώνυμα νά κάνουν γνωστές ατές τίς πράξεις νθρωπις. τσι θά κάνουν ο εεργετούμενοι μία πράξη νθρωπις γιά τήν πράξη νθρωπις πού εσέπραξαν γνωρίζουν.  Συγχρόνως μως νέα γενιά  θά μπορέσει  νά  ντλήσει  πέροχα  παραδείγματα καί νά δε τι ζωή δέν εναι γεμάτη μόνο μέ κακίες. πάρχει καί τό καλό καί μάλιστα σέ πολύ μεγάλη κλίμακα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου