Μπες και Δες

Δεν είναι πάντα στη ζωή μας απαραίτητα τα χρήματα, μπορούμε να προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας και με λίγη καλή θέληση. Χρήματα μπορεί να μην υπάρχουν, όμως πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι που θα χαρίσουν λίγα χαμόγελα… Μάθε για την ομάδα μας … Βοήθησε και εσύ ……

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Ζητάει τήν ἀγάπη μας, γιατί μάς Aγάπησε Πρῶτος


Μιχαλ Μιχαηλίδη Θεολόγου

Ζητάει τήν
γάπη μας, γιατί μάς γάπησε πρτος μέ μιά γάπη πού εναι περίγραπτη. «Ατός πρτος γάπηοεν μς» (Α' ω.Δ' 19).
στορία τς νθρωπότητας, εναι μιά σταμάτητη πορεία τς γάπης το Θεο. Στό κάθε δημιούργημα εναι ποτυπωμένη γάπη Του. Κάθε λεπτομέρεια τς ζως μας χει τή σφραγίδα τς θείας γάπης. Παντο βρίσκονται τά δακτυλικά το Θεο ποτυπώματα. Προπάντων στή φύση καί τόν νθρωπο.
γάπη Του, εναι σύλληπτη καί νεξερεύνητη. Νικ τούς χρωστρες τν ζωγράφων καί τήν πέννα τν ποιητν καί τούς χους τν μουσουργν. Ξεπερ­νάει κάθε περιγραφή. Μονάχα ποιος μέ τήν πίστη Τόν γάπησε καί μέ γάπη Τόν πίστεψε, μπορε νά νιώσει τήν παρουσία Του στά βάθη το εναι του.
«Πρτος γάπησεν». Εναι πάντα Πρτος καί Μεγάλος. Ο νθρωποι άκολουθον τόν Πρτο, πως ο στρατιτες τόν ξιωματικό.
Πρτος διάλεξε τούς μαθητές καί ποστόλους.
Πρτος γάπησε τούς μαρτωλούς.
Πρτος τρεξε νά βρ τό «πολωλός».
Πρτος καί στή μεγάλη θυσία...
«γαπήσας τούς δίους τούς ν τ κόσμ ες τέλος γάπησεν ατούς». (ω. ΙΓ΄ 1). Μ̓  να τέλειο τρόπο καί σ’ να τέλειο βαθμό.
γάπη Του δέν ξεθωριάζει ποτέ. κεανός κι ν λαττώνεται, ποτέ το Θεο τό λεος κι εσπλαχνία.
ουστνος Πόποβιτς γράφει: «Ο νθρωποι καταδικάσανε τό Θεό σέ θάνατο. Θεός μως μέ την νάστασή Του «καταδικάζει» τούς νθρώπους στήν θανασία».
Τό μόνο πού ξέρει νά δίνει Θεός εναι γάπη. ,τι δέν εναι γάπη, δέν εναι το Θεο, ούτε προέρχεται π’ τό Θεό.

«ν τρόπον εφρανθήσεται νυμφίος πί νύμφην, οτως εφρανθήσεται Κύριος πί σοί» (σ. ΞΒ΄ 5). Κύριος μς γαπ, πως γαπ νυμφίος τή νύμφη. «πιθυμήσει βασιλεύς το κάλλους σου» (Ψάλμ. ΜΔ΄ /2). Εφραίνεται νά βλέπει τς ψυχς τό κάλλος, τς ψυχς τήν μορφιά, τς ψυχς τήν ρετή καί τήν γιότητα.

«δού ε καλή, πλησίον μου, δού ε καλή, φθαλμοί σου περιστεραί» (σμα Δ΄ 1). Εσαι ραία, γαπημένη συντρόφισσα, εσαι ραία μέ μάτια σεμνά καί γοητευτικά. «χεις φθαλμούς καθαρούς καί γνούς, περιστερς καί οχί ετο φθαλμούς, ταπεινούς, πλήρεις κλαυθμο καί στραμμένους πρός τόν γαπημένον σου, πως καί τς περιστερς ο φθαλμοί δέν πομακρύνοται πό τς φωλες της καί το τόπου διαμονς της» (Π.Ν. Τρεμπέλα, πόμνημα στό «σμα σμάτων»).

Θεός γαπ τήν ραιότητα τς ψυχς, ταν καί τά μάτια τς ψυχς εναι στραμμένα στό Νυμφίο Χριστό. να πανευφρόσυνο συναπάντημα καί σφιχταγκάλιασμα Θεο καί νθρώπου. Πόση ετυχία στό συναπάντημα τοτο!
ν Θεός δέν ταν Θεός τς γάπης, δέ θά Τόν πιστεύαμε γιά ληθινό Θεό. λλ’ « Θεός γάπη στίν». Καί τόση γάπη Του, «στε τόν υόν ατο τόν μονογεν δωκεν, να πς πιστεύων ες ατόν μή πόληται, λλ’ χη ζωήν αώνιον» (ω. Γ' 16).

γάπη το Σταυρωμένου Κυρίου εναι πάντα στή σκέψη το θείου Παύλου. Τόν συγκλονίζει καί τόν μπνέει. « Χριστός γάπησεν μς καί παρέδωκεν αυτόν πέρ μν προσφοράν καί θυσίαν τ Θε ες σμήν εωδίας» (φ. Ε΄ 2).

 Romano Guardini γράφει: «ν κανείς ρωτοσε τήν Καινή Διαθήκη τί εναι νθρωπος; θά το παντοσε μέ τίς λέξεις το Εαγγελιστ ωάννη: κενο τό πλάσμα πού τόσο γαπ Θεός, στε θυσίασε γι’ ατό τόν διο τόν Υό Του».

« γάπη το Χριστο εναι ποκάλυψις καί το Μυστηρίου τς Πατρικς γάπης», λέγει ρχιμ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ. « Θεία γάπη συνιστ τόν πυρνα το προαιωνίου Εναι. Σ ατήν συνίσταται τό κάλλος τς νάρχου καί σαλεύτου Βασιλείας».

Θεός εναι γάπη. ν δέν τανε γάπη, δέ θά ήτανε Θεός. Χρειάζονται καρδιές πιδεκτικές ατς τς γάπης. Καί «ταν γάπη το Χριστο ερη καρδίαν τοίμην νά ποδεχθ τήν φλόγα ατς, σκηνώνει ες ατήν», προσθέτει διος.

Συνέπεια τς ποδοχς τς πειρης θείας γάπης, εναι λευθερία. «ταν νθρωπος κολουθε τόν Χριστόν δι’ λων τν δυνάμεων τς πάρξεως αύτο, τό πνεμα ατο ασθάνεται τόν ρατόν τοτον κόσμον ς στενόν κελλίον φυλακς».
πέροχη τούτη λευθερία τς θείας γάπης. νεκτίμητο δρο.

Τό πιό βέβαιο στήριγμα πού μπορε νθρωπος νά βασίσει πάνω σ’ ατό τ ζωή του - καί νά πεθάνει γ ατό - εναι γάπη το Χριστο. Μονάχα μέ τή μεσολάβηση το Χριστο μαθαίνουμε τήν γάπη το Θεο. Κι γάπη τούτη ποκαλύφθηκε λόλαμπρη στό Σταυρό.
«Ατός μν ήράσθη πρτος, μν χθρν καί πολεμίων παρχόντων... Καί οκ ράσθη μόνον, λλά καί τιμάσθη πέρ μν, καί ρραπίσθη καί σταυρώθη καί ν νεκρος λογίσθη καί διά τούτων πάντων τόν περί μς ατο παρέστησεν ρωτα» (Μ. Φώτιος).
Εναι βυθομέτρητος κεανός ο εύεργεσίες το Θεο σέ μάς. Τό ποκορύφωμα, δίχως μφιβολία, σωτηρία τν νθρώπων μέ τ θυσία το Υο Του. «λλ’ ἡμες πηνες καί μοί», λέγει μέ πικρία ερός Χρυσόστομος. Παραμένουμε σκληροί καί γριοι, ναίσθητοι μπροστά στήν γάπη το Θεο.

«λλά γενώμεθά ποτέ μεροι, καί φιλήσωμεν τόν Θεόν, ς φίλεν δε». ς γίνουμε μεροι καί εγνώμονες, στε νά Τόν άγαπήσουμε πως πρέπει καί πως Το ξίζει. «Τοτο γάρ, τοτο καί ορανν βασιλεία, τοτο πόλαυσις γαθν, τοτο δονή, τοτο εφροσύνη, τοτο χαρά, τοτο μακαριότης μάλλον δέ σα ν επω, οδέν οδέπω παραστσαι δυνήσομαι πρός ξίαν, λλ περα μόνη τοτο διδάσκειν οδε τό καλόν».
γιος καί θεος τοτος ρωτας, συνοψίζει λα τς γς καί τ’ ορανο τα’ γαθά. Καί κανένας δέ μπορε νά τά περιγράψει, παρά μονάχα ποιος βαθυβιώνει τόν ρωτα το Θεο πό προσωπική περα.

στερα π’ ατά, πς εναι δυνατό νά λησμονήσουμε να τέτοιο Θεό, μιά τέτοια Καρδιά; Πς εναι δυνα­τό νά Τόν χάσουμε πό τό πτικό μας πεδίο;
«εί μνημόνευε το Θεο, καί ορανός διάνοιά σου γίνεται» λέει γιος Νελος.
σκέψη το Θεο -  ντονη σκέψη τς γάπης Του- δημιουργε προπτωτικές πνευματικές καταστάσεις. Πλάθει κατά κάποιο σωτερικό τρόπο, μιά ξαρση το «ρχαίου κάλλους». Δημιουργεί ντός μας μιά παρα- δεισένια παρξιακή κατάσταση. πύλη το παραδεί- σου κλεισε, σάν νθρωπος λησμόνησε τό Θεό καί τήν άγάπη Του. Θά τήν ξανανοίξουμε μέ τήν ντονη νοσταλγική μας ναζήτησή Του.
Θεός ναζητοσε τόν δάμ πού πγε νά κρυφτε. μες ς κάνουμε τό ντίθετο. Νά Τόν ναζητομε κι ς φαίνεται πώς κρύβεται π’τά μάτια μας.

Πηγή: πό τό βιβλίο Θεος ρωτας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου