Μπες και Δες

Δεν είναι πάντα στη ζωή μας απαραίτητα τα χρήματα, μπορούμε να προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας και με λίγη καλή θέληση. Χρήματα μπορεί να μην υπάρχουν, όμως πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι που θα χαρίσουν λίγα χαμόγελα… Μάθε για την ομάδα μας … Βοήθησε και εσύ ……

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Απόστολος και Ευαγγέλιο της Κυριακής του Τυφλού

Απόστολος, Πράξεις των Αποστόλων ΙΣΤ΄ 16-34 

16 γνετο δ πορευομνων μν ες προσευχν παιδσκην τιν χουσαν πνεμα πθωνος παντσαι μν, τις ργασαν πολλν παρεχε τος κυροις ατς μαντευομνη.
17 Ατη κατακολουθσασα τ Παλ κα τ Σλ κραζε λγουσα· οτοι ο νθρωποι δολοι το Θεο το ψστου εσν, οτινες καταγγλλουσιν μν δν σωτηρας.
18 Τοτο δ ποει π πολλς μρας. διαπονηθες δ Παλος κα πιστρψας τ πνεματι επε· παραγγλλω σοι ν τ νματι ησο Χριστο ξελθεν π᾿ ατς. κα ξλθεν ατ τ ρ.
 19 δντες δ ο κριοι ατς τι ξλθεν λπς τς ργασας ατν, πιλαβμενοι τν Παλον κα τν Σλαν ελκυσαν ες τν γορν π τος ρχοντας,
20 κα προσαγαγντες ατος τος στρατηγος επον· οτοι ο νθρωποι κταρσσουσιν μν τν πλιν ουδαοι πρχοντες.
21 Κα καταγγλλουσιν θη οκ ξεστιν μν παραδχεσθαι οδ ποιεν Ρωμαοις οσι.
22 Κα συνεπστη χλος κατ᾿ ατν. κα ο στρατηγο περιρρξαντες ατν τ μτια κλευον ραβδζειν,
23 πολλς τε πιθντες ατος πληγς βαλον ες φυλακν, παραγγελαντες τ δεσμοφλακι σφαλς τηρεν ατος·
24 ς παραγγελαν τοιατην εληφς βαλεν ατος ες τν σωτραν φυλακν κα τος πδας ατν σφαλσατο ες τ ξλον.
25 Κατ δ τ μεσονκτιον Παλος κα Σλας προσευχμενοι μνουν τν Θεν· πηκροντο δ ατν ο δσμιοι.
26 φνω δ σεισμς γνετο μγας, στε σαλευθναι τ θεμλια το δεσμωτηρου, νεχθησν τε παραχρμα α θραι πσαι κα πντων τ δεσμ νθη.
27 ξυπνος δ γενμενος δεσμοφλαξ κα δν νεγμνας τς θρας τς φυλακς, σπασμενος μχαιραν μελλεν αυτν ναιρεν, νομζων κπεφευγναι τος δεσμους.
28 φνησε δ φων μεγλ Παλος λγων· μηδν πρξς σεαυτ κακν· παντες γρ σμεν νθδε.
29 Ατσας δ φτα εσεπδησε, κα ντρομος γενμενος προσπεσε τ Παλ κα τ Σλ,
30 κα προαγαγν ατος ξω φη· κριοι, τ με δε ποιεν να σωθ;
31 Ο δ επον· πστευσον π τν Κριον ησον Χριστν, κα σωθσ σ κα οκς σου.
32 Κα λλησαν ατ τν λγον το Κυρου κα πσι τος ν τ οκίᾳ ατο.
33 Κα παραλαβν ατος ν κεν τ ρ τς νυκτς λουσεν π τν πληγν, κα βαπτσθη ατς κα ο ατο πντες παραχρμα,
34 ναγαγν τε ατος ες τν οκον ατο παρθηκε τρπεζαν, κα γαλλισατο πανοικ πεπιστευκς τ Θε.

Μετάφραση

16 Καθὼς ἐπηγαίναμεν εἰς τὸν τόπον τῆς προσευχῆς μᾶς συνήντησε κάποια ὑπηρέτρια ποὺ εἶχε πνεῦμα μαντικόν, καὶ μὲ τὴν μαντείαν ἔφερνε πολλὰ κέρδη εἰς τοὺς κυρίους της.
17 Αὐτὴ ἀκολουθοῦσε τὸν Παῦλον καὶ ἐμᾶς καὶ ἐφώναζε, «Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι δούλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, καὶ σᾶς ἀναγγέλουν τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας». Αὐτὸ τὸ ἔκανε πολλὲς ἡμέρες.
18 Ὁ Παῦλος ἦτο πολὺ ἀγανακτισμένος καὶ στραφεὶς εἶπε εἰς τὸ πνεῦμα, «Σὲ διατάσσω εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ βγῇς ἀπὸ αὐτήν». Καὶ ἐκείνην τὴν στιγμὴν ἐβγῆκε.
19 Ὅταν ὅμως οἱ κύριοί της εἶδαν ὅτι ἐχάθηκε ἡ ἐλπίδα τῶν κερδῶν τους, ἔπιασαν τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν καὶ τοὺς ἔσυραν εἰς τὴν ἀγορὰν πρὸς τὰς ἀρχάς,
20 καὶ ὅταν τοὺς ἔφεραν εἰς τοὺς στρατηγοὺς εἶπαν, «Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἶναι Ἰουδαῖοι, δημιουργοῦν ταραχὴν εἰς τὴν πόλιν μας·
21 κηρύσσουν διδασκαλίας, τὰς ὁποίας ἔμεῖς ποὺ εἴμεθα Ρωμαῖοι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὰς παραδεχθοῦμε ἢ νὰ τὰς ἐφαρμόσωμεν».
22 Ξεσηκώθηκε καὶ ὁ ὄχλος ἐναντίον τους, οἱ δὲ στρατηγοὶ τοὺς ἐξέσχισαν τὰ ἐνδύματα καὶ διέταξαν νὰ τοὺς ραβδίσουν.
23 Ἀφοῦ τοὺς ἔδωκαν πολλὰ ραβδίσματα, τοὺς ἔριξαν εἰς τὴν φυλακὴν καὶ παρήγγειλαν εἰς τὸν δεσμοφύλακα νὰ τοὺς φυλάττῃ καλά.
24 Αὐτός, ἀφοῦ ἔλαβε τέτοιαν παραγγελίαν, τοὺς ἔβαλε εἰς τὴν πιὸ βαθειὰ φυλακὴν καὶ ἔδεσε τὰ πόδια τους εἰς τὸ ξύλον πρὸς ἀσφάλειαν.
25 Κατὰ τὰ μεσάνυχτα ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας προσηύχοντο καὶ ἔψαλλαν ὕμνους εἰς τὸν Θεόν, καὶ οἱ ἄλλοι φυλακισμένοι τοὺς ἄκουαν.
26 Ἔξαφνα ἔγινε σεισμὸς μεγάλος, ὥστε ἐσαλεύθησαν τὰ θεμέλια τῆς φυλακῆς, καὶ ἀμέσως ἄνοιξαν ὅλες οἱ πόρτες καὶ ὅλων τὰ δεσμὰ ἐλύθηκαν.
27 Ὅταν ἐξύπνησε ὁ δεσμοφύλαξ καὶ εἶδε ἀνοικτὲς τὶς πόρτες τῆς φυλακῆς, ἔσυρε τὸ μαχαίρι του καὶ ἐπρόκειτο ν’ αὐτοκτονήσῃ, ἐπειδὴ ἐνόμιζε ὅτι οἱ φυλακισμένοι εἶχαν φύγει.
28 Ἀλλ’ ὁ Παῦλος τοῦ ἐφώναξε δυνατά, «Μὴ κάνῃς κανένα κακὸν εἰς τὸν ἑαυτόν σου, διότι ὅλοι εἴμεθα ἐδῶ».
29 Ἀφοῦ ἐζήτησε φῶτα, ἐπήδησε μέσα καί, τρομαγμένος, ἔπεσε εἰς τὰ πόδια τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Σίλα.
30 Ὕστερα τοὺς ὡδήγησε ἔξω καὶ εἶπε, «Κύριοι, τί πρέπει νὰ κάνω γιὰ νὰ σωθῶ;».
31 Ἐκεῖνοι δὲ εἶπαν, «Πίστεψε εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ θὰ σωθῇς σὺ καὶ οἱ οἰκιακοί σου».
32 Καὶ ἐκήρυξαν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου εἰς αὐτὸν καὶ εἰς ὅλους ποὺ ἦσαν εἰς τὸ σπίτι του.
33 Ἐκείνην τὴν νυχτερινὴν ὥραν τοὺς ἐπῆρε καὶ ἔπλυνε τὶς πληγές τους καὶ ἀμέσως κατόπιν ἐβαπτίσθηκε καὶ αὐτὸς καὶ ὅλοι οἱ δικοί του.
34 Τοὺς ἔφερε εἰς τὸ σπίτι του, τοὺς ἔδωσε φαγητὸν καὶ ἐχαίρετο μὲ ὅλους τοὺς δικούς του διὰ τὴν πίστιν του εἰς τὸν Θεόν.


Ευαγγέλιο κατά Ιωάννη Θ΄  1-38

1 Καὶ παργων εδεν νθρωπον τυφλν κ γενετς.
2 Κα ρτησαν ατν ο μαθητα ατο λγοντες· ραββ, τς μαρτεν, οτος ο γονες ατο, να τυφλς γεννηθ;
3 πεκρθη ᾿Ιησος· οτε οτος μαρτεν οτε ο γονες ατο, λλ' να φανερωθ τ ργα το Θεο ν ατ.
4 μ δε ργζεσθαι τ ργα το πμψαντς με ως μρα στν· ρχεται νξ τε οδες δναται ργζεσθαι.
5 ταν ν τ κσμ , φς εμι το κσμου.
6 Τατα επν πτυσε χαμα κα ποησε πηλν κ το πτσματος, κα πχρισε τν πηλν π τος φθαλμος το τυφλο
7 κα επεν ατ· παγε νψαι ες τν κολυμβθραν το Σιλωμ, ρμηνεεται πεσταλμνος. πλθεν ον κα νψατο, κα λθε βλπων.
8 Ο ον γετονες κα ο θεωροντες ατν τ πρτερον τι τυφλς ν, λεγον· οχ οτς στιν καθμενος κα προσαιτν;
9 λλοι λεγον τι οτς στιν· λλοι δ τι μοιος ατ στιν. κενος λεγεν τι γ εμι.
10 λεγον ον ατ· πς νεχθησν σου ο φθαλμο;
11 πεκρθη κενος κα επεν· νθρωπος λεγμενος ησος πηλν ποησε κα πχρισ μου τος φθαλμος κα επ μοι· παγε ες τν κολυμβθραν το Σιλωμ κα νψαι· πελθν δ κα νιψμενος νβλεψα.
12 Επον ον ατ· πο στιν κενος; λγει· οκ οδα.
13
γουσιν ατν πρς τος Φαρισαους, τν ποτε τυφλν.
14 ν δ σββατον τε τν πηλν ποησεν ησος κα νέῳξεν ατο τος φθαλμος.
15 Πλιν ον ρτων ατν κα ο Φαρισαοι πς νβλεψεν. δ επεν ατος· πηλν πθηκ μου π τος φθαλμος, κα νιψμην, κα βλπω.
16 λεγον ον κ τν Φαρισαων τινς· οτος νθρωπος οκ στι παρ το Θεο, τι τ σββατον ο τηρε. λλοι λεγον· πς δναται νθρωπος μαρτωλς τοιατα σημεα ποιεν; Κα σχσμα ν ν ατος.
17 Λγουσι τ τυφλ πλιν· σ τ λγεις περ ατο, τι νοιξ σου τος φθαλμος; δ επεν τι προφτης στν.
18 Οκ πστευσαν ον ο ᾿Ιουδαοι περ ατο τι τυφλς ν κα νβλεψεν, ως του φνησαν τος γονες ατο το ναβλψαντος
19 κα ρτησαν ατος λγοντες· οτς στιν υἱὸς μν, ν μες λγετε τι τυφλς γεννθη; πς ον ρτι βλπει;
20 πεκρθησαν δ ατος ο γονες ατο κα επον· οδαμεν τι οτς στιν υἱὸς μν κα τι τυφλς γεννθη·
21 πς δ νν βλπει οκ οδαμεν, τς νοιξεν ατο τος φθαλμος μες οκ οδαμεν· ατς λικαν χει, ατν ρωτσατε, ατς περ αυτο λαλσει.
22 Τατα επον ο γονες ατο, τι φοβοντο τος ᾿Ιουδαους· δη γρ συνετθειντο ο ουδαοι να, ἐάν τις ατν μολογσ Χριστν, ποσυνγωγος γνηται.
23 Δι τοτο ο γονες ατο επον τι λικαν χει, ατν ρωτσατε.
24 φνησαν ον κ δευτρου τν νθρωπον ς ν τυφλς, κα επον ατ· δς δξαν τ Θε· μες οδαμεν τι νθρωπος οτος μαρτωλς στιν.
25 πεκρθη ον κενος κα επεν· ε μαρτωλς στιν οκ οδα· ν οδα, τι τυφλς ν ρτι βλπω.
26 Επον δ ατ πλιν· τ ποησ σοι; Πς νοιξ σου τος φθαλμος;
27 πεκρθη ατος· επον μν δη, κα οκ κοσατε· τ πλιν θλετε κοειν; Μ κα μες θλετε ατο μαθητα γενσθαι;
28 λοιδρησαν ατν κα επον· σ ε μαθητς κενου· μες δ το Μωυσως σμν μαθητα.
29 μες οδαμεν τι Μωυσε λελληκεν Θες· τοτον δ οκ οδαμεν πθεν στν.
30 πεκρθη νθρωπος κα επεν ατος· ν γρ τοτ θαυμαστν στιν, τι μες οκ οδατε πθεν στ, κα νέῳξ μου τος φθαλμος.
31 Οδαμεν δ τι μαρτωλν Θες οκ κοει, λλ' ἐάν τις θεοσεβς κα τ θλημα ατο ποι, τοτου κοει.
32 κ το αἰῶνος οκ κοσθη τι νοιξ τις φθαλμος τυφλο γεγεννημνου.
33 Ε μ ν οτος παρ Θεο, οκ δνατο ποιεν οδν.
34
πεκρθησαν κα επον ατ· ν μαρταις σ γεννθης λος, κα σ διδσκεις μς; Κα ξβαλον ατν ξω.
35 κουσεν ησος τι ξβαλον ατν ξω, κα ερν ατν επεν ατ· σ πιστεεις ες τν υἱὸν το Θεο;
36 πεκρθη κενος κα επε· κα τς στι, Κριε, να πιστεσω ες ατν;
37 Επε δ ατ ησος· κα ἑώρακας ατν κα λαλν μετ σο κενς στιν.
38 δ φη· πιστεω, Κριε· κα προσεκνησεν ατ.

Μετάφραση

1 Καθὼς ἐβάδιζε, εἶδε ἄνθρωπον γεννημένον τυφλὸν καὶ τὸν ἐρώτησαν οἱ μαθηταί του,
2 «Ραββί, ποιός ἁμάρτησε, αὐτὸς ἢ οἱ γονεῖς του διὰ νὰ γεννηθῇ τυφλός;».
3 Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς, «Οὔτε αὐτὸς ἁμάρτησε οὔτε οἱ γονεῖς του, ἀλλὰ διὰ νὰ φανερωθοῦν ἐξ ἀφορμῆς του τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ.
4 Ἐγὼ πρέπει νὰ κάνω τὰ ἔργα ἐκείνου ποὺ μὲ ἔστειλε ἐν ὅσω εἶναι ἡμέρα· θὰ ἔλθῃ νύχτα, ὅταν κανεὶς δὲν θὰ μπορῇ νὰ ἐργασθῇ.
5 Ὅσον καιρὸν εἶμαι εἰς τὸν κόσμον, εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου».
6 Ὅταν εἶπε αὐτά, ἔφτυσε χάμω καὶ ἔκανε πηλὸν μὲ τὸ φτύσιμο καὶ ἄλειψε τὸν πηλὸν ἐπάνω εἰς τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ
7 καὶ τοῦ εἶπε, «Πήγαινε, πλύσου εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ», τὸ ὁποῖον μεταφράζεται Ἀπεσταλμένος. Ἔφυγε λοιπὸν καὶ πλύθηκε καὶ ἐπέστρεψε βλέπων.
8 Οἱ γείτωνες καὶ ἐκεῖνοι ποὺ προηγουμένως τὸν ἔβλεπαν ὅτι ἦτο τυφλός, ἔλεγαν, «Δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ καθότανε καὶ ζητιάνευε;».
9 Μερικοὶ ἔλεγαν ὅτι αὐτὸς εἶναι καὶ ἄλλοι ὅτι εἶναι κάποιος ποὺ τοῦ μοιάζει.
10 Ἐκεῖνος ἔλεγε, «Ἐγὼ εἶμαι». Τοῦ εἶπαν τότε, «Πῶς ἄνοιξαν τὰ μάτια σου;».
11 Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος, Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ὀνομάζεται Ἰησοῦς ἔκανε πηλὸν καὶ μοῦ ἄλειψε τὰ μάτια καὶ μου εἶπε, «Πήγαινε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ πλύσου». Ὅταν ἐπῆγα καὶ πλύθηκα, ἀπέκτησα τὸ φῶς μου».
12 Τότε τὸν ἐρώτησαν, «Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος;» καὶ αὐτὸς ἀπεκρίθη, «Δὲν ξέρω».
13 Ὁδηγοῦν αὐτόν, τὸν ἄλλοτε τυφλόν, εἰς τοὺς Φαρισαίους.
14 Ἦτο δὲ Σάββατον, ὅταν ἔκανε ὁ Ἰησοῦς τὸν πηλὸν καὶ ἄνοιξε τὰ μάτια του.
15 Τότε οἱ Φαρισαῖοι πάλιν τὸν ἐρώτησαν πῶς ἀπέκτησε τὸ φῶς του, αὐτὸς δὲ εἶπε, «Μοῦ ἔβαλε πηλὸν εἰς τὰ μάτια καὶ πλύθηκα καὶ βλέπω».
16 Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους εἶπαν, «Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι δὲν τηρεῖ τὸ Σάββατον». Ἄλλοι ἔλεγαν, «Πῶς μπορεῖ ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς νὰ κάνῃ τέτοια θαύματα;». Καὶ ἔγινε διχασμὸς μεταξύ τους.
17 Λέγουν πάλιν εἰς τὸν τυφλόν, «Σὺ τί λὲς γι’ αὐτὸν ἀφοῦ σοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια;». Αὐτὸς εἶπε, «Εἶναι προφήτης».
18 Οἱ Ἰουδαῖοι δὲν ἤθελαν νὰ πιστέψουν ὅτι ἤτανε τυφλὸς καὶ ἀπέκτησε τὸ φῶς του, ἕως ὅτου φώναξαν τοὺς γονεῖς του
19 καὶ τοὺς ἐρώτησαν, «Αὐτὸς εἶναι ὁ υἱός σας, διὰ τὸν ὁποῖον λέτε ὅτι γεννήθηκε τυφλός; Πῶς λοιπὸν τώρα βλέπει;».
20 Ἀπεκρίθησαν εἰς αὐτοὺς οἱ γονεῖς του, «Ξέρομεν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ υἱός μας καὶ ὅτι γεννήθηκε τυφλός.
21 Πῶς ὅμως τώρα βλέπει, δὲν γνωρίζομεν, οὔτε ξέρομεν ποιός ἄνοιξε τὰ μάτια του. Αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, ἐρωτήσατέ τον· θὰ μιλήσῃ γιὰ τὸν ἑαυτόν του».
22 Αὐτὰ εἶπαν οἱ γονεῖς, του διότι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους, ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι εἶχαν ἤδη συμφωνήσει νὰ γίνῃ ἀποσυναγωγὸς ὅποιος ὁμολογήσῃ ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός.
23 Γι’ αὐτὸ οἱ γονεῖς του εἶπαν, «Ἡλικίαν ἔχει, ἐρωτήσατέ τον».
24 Ἐφώναξαν τότε διὰ δευτέραν φορὰν τὸν ἄνθρωπον ποὺ ἤτανε τυφλὸς καὶ τοῦ εἶπαν, «Δόξασε τὸν Θεόν. Ἔμεῖς ξέρομεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἁμαρτωλός».
25 Ἐκεῖνος ἀπεκρίθη, «Ἐὰν εἶναι ἁμαρτωλός, δὲν ξέρω. Ἕνα πρᾶγμα ξέρω, ὅτι ἐνῷ ἤμουν τυφλὸς, τώρα βλέπω».
26 Τότε πάλιν τὸν ἐρώτησαν, «Τί σοῦ ἔκαμε; Πῶς σοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια;».
27 Αὐτὸς τοὺς ἀπεκρίθη, «Σᾶς εἶπα ἤδη καὶ δὲν ἐδώσατε προσοχήν· γιατὶ θέλετε πάλιν  νὰ τὸ ἀκούσετε; Μήπως θέλετε καὶ σεῖς νὰ γίνετε μαθηταί του;».
28 Τότε τὸν ἔβρισαν καὶ τοῦ εἶπαν, «Σὺ εἶσαι μαθητὴς ἐκείνου, ἐμεῖς εἴμεθα μαθηταὶ τοῦ Μωϋσέως.
29 Ἐμεῖς ξέρομεν ὅτι εἰς τὸν Μωϋσῆν ἐμίλησεν ὁ Θεός, ἀλλὰ γι’ αὐτὸν δὲν ξέρομεν, ἀπὸ ποῦ εἶναι».
30 Ὁ ἄνθρωπος τοὺς ἀπεκρίθη, «Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ ἐκπληκτικόν, ὅτι σεῖς δὲν ξέρετε ἀπὸ ποῦ εἶναι, καὶ ὅμως μοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια.
31 Ξέρομεν δὲ ὅτι τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὁ Θεὸς δὲν τοὺς ἀκούει, ἀλλ’ ἐὰν κανεὶς εἶναι θεοσεβὴς καὶ κάνῃ τὸ θέλημά του, ἐκεῖνον ἀκούει.
32 Ποτὲ πρὶν δὲν ἀκούσθηκε ὅτι ἄνοιξε κάποιος τὰ μάτια τυφλοῦ ἐκ γενετῆς.
33 Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν ἦτο ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κάνῃ τίποτε».
34 Ἐκεῖνοι τοῦ ἀπεκρίθησαν, «Σὺ γεννήθηκες ὁλόκληρος μέσα στὴν ἁμαρτίαν καὶ μᾶς διδάσκεις;». Καὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω.
35 Ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς ὅτι τὸν ἔβγαλαν ἔξω καὶ ὅταν τὸν εὑρῆκε τοῦ εἶπε, «Πιστεύεις σὺ εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ;».
36 Ἀπκρίθη ἐκεῖνος, «Καὶ ποιός εἶναι, Κύριε, γιὰ νὰ πιστέψω σ’ αὐτόν;».
37 Ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε, «Τὸν ἔχεις ἰδῇ· εἶναι μάλιστα αὐτὸς ποὺ μιλεῖ μαζί σου».
38 «Πιστεύω, Κύριε», εἶπε ἐκεῖνος καὶ τὸν προσκύνησε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου